Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony! Przeczyaj więcej na temat plików cookies.

Gora-gory

news20 FrontiersInZoology Hibernacja jest zagadnieniem badanym od kilku dziesięcioleci. Badacze prowadzili wiele obserwacji głównie na małych ssakach utrzymywanych w warunkach laboratoryjnych, wciąż jednak niewiele wiadomo o czynnikach wyzwalających czy kończących proces hibernacji. Czy są to czynniki klimatyczne, wewnętrzny zegar biologiczny, czy może procesy fizjologiczne? Przez ponad trzy zimy zespół naukowców obserwował czternaście wolno żyjących niedźwiedzi rejestrując ich parametry fizjologiczne jak częstość akcji serca, zmienność rytmu serca, temperaturę ciała, aktywność fizyczna, zmiany temperatury ciała, a także przemieszczanie się czy grubość pokrywy śnieżnej w celu identyfikacji czynników, które są sygnałem do rozpoczęcia i zakończenia procesu hibernacji. Badania wykazały, że sygnałem do rozpoczęcia hibernacji u niedźwiedzi brunatnych są przede wszystkim bodźce środowiskowe, natomiast sygnałem do jej zakończenia są czynniki fizjologiczne.

Więcej informacji: Evans, A. L., N. J. Singh, A. Friebe, J. M. Arnemo, T. G. Laske, O. Fröbert,  J. E. Swenson, and S. Blanc.  2016.  Drivers of hibernation in the brown bear. Frontiers in Zoology 13:7, DOI: 10.1186/s12983-016-0140-6.

news20Autorzy przeanalizowali 527 próbek kału niedźwiedzi zamieszkujących obszar południowej i centralnej Szwecji, zebranych w latach 1994-1996 oraz 2000-2001. Opisali sezonowe i okołoroczne zmiany w składzie diety niedźwiedzi, a także na zbadali dostępność jagód na losowo wybranych poletkach badawczych. Autorzy sugerują, że skutki przewidywanych przyszłych zmian klimatycznych mogą mieć poważny wpływ na dostępności pokarmu, m.in. jagód, które są najistotniejszym składnikiem pokarmu niedźwiedzi przed hibernacją.

Więcej informacji:
Stenset, N. E., P. N. Lutnæs, V. Bjarnadóttir, B. Dahle, K. H. Fossum, P. Jigsved, T. Johansen, W. Neumann, O. Opseth, O. Rønning, S. M. J. G. Steyaert, A. Zedrosser, S. Brunberg, and J. E. Swenson. 2016. Seasonal and annual variation in the diet of brown bears (Ursus arctos) in the boreal forest of southcentral Sweden. Wildlife Biology 22(3): 107-11622(3): 107-116.

news19 Zakopane interim Kolejne, czwarte robocze spotkanie zespołu projektu GLOBE odbyło się w dniach 8-10 grudnia w Zakopanem. Mieliśmy okazję spotkać się w niezwykle gościnnym Centrum Badań i Ochrony Roślin Górskich z Górskim Ogrodem Botanicznym w Zakopanem, gdzie przez trzy dni współpracownicy i realizujący projekt mieli kolejną okazję poznać oraz przedyskutować kolejne etapy porjektu oraz wyniki poszczególnych zadań badawczych, m.in. zagadnienia związane z badaniami stresu, analizami diety na podstawie izotopów stabilnych, modelowaniem klimatu czy relacjami niedźwiedzie-ludzie. W spotkaniu w Zakopanem uczestniczyli zarówno badacze odpowiedzialni za realizację poszczególnych zadań badawczych, jak i wszyscy młodzi badacze zatrudnieni na stanowisku post-doc w projekcie GLOBE.

fot. projekt GLOBE 

news18 PhysiolBeh Autorzy przedstawiają wyniki prac nad tzw. „krajobrazem strachu”. To szczególnie istotne zagadnienie z uwagi na fakt, iż działania prowadzone przez człowieka są główną przyczyną śmiertelności wśród dużych drapieżników. Duże drapieżniki unikają człowieka, mogą jednak korzystać z obszarów zamieszkanych, przede wszystkim dzięki skrytemu i często nocnemu trybowi życia. Badania behawioralne wskazują, że niektóre systemy ekologiczne są "krajobrazami strachu". Ponieważ zachowanie i fizjologia są ściśle ze sobą powiązane, oceny wskaźników fizjologicznych mogą pozwolić na zrozumienie reakcji dużych drapieżników na działania prowadzone przez człowieka.

Więcej informacji:
Støen O.-E., Ordiz A., Evans A.L., Laske T.G., Kindberg J., Fröbert O., Swenson J.E., Arnemo J.M. 2015. Physiological evidence for a human-induced landscape of fear in brown bears (Ursus arctos). Physiology and Behavior 152 (2015) 244-248.

news17 W ubiegłym tygodniu odwiedził nas dr Marc Cattet, pracownik naukowy Canadian Wildlife Health Cooperative i adiunkt w Zakładzie Patologii Weterynaryjnej na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej w Saskatoon w Kanadzie. Marc Cattet jest zaangażowany w projekty dotyczące oceny stanu zdrowotnego populacji niedźwiedzi brunatnych, opracowywania nowych wskaźników długotrwałego stresu u kręgowców w kontekście monitorowania wpływu czynników środowiskowych na zdrowie populacji, a także immobilizacji chemicznej i obsługi zwierząt dzikich w czasie odłowów (https://www.usask.ca/wcvm/wcvm_people/profiles/Cattet_Marc.php). Wspólnie pracujemy nad zagadnieniami ekologii stresu w ramach realizacji pakietu zadań WP3 „Wpływ klimatu i działalności człowieka na ekologie stresu populacji niedźwiedzia brunatnego”. W czasie tej wizyty mieliśmy okazję posłuchać wykładu z zakresu oceny zdrowia populacji oraz popracować nad wynikami naszych wspólnych badań.

news16 Polecamy wszystkim zainteresowanym badaniami nad niedźwiedziami film zrealizowany w ramach cyklu "Tańczący z naturą" realizowanego przez TVP http://www.tanczacyznatura.tvp.pl/21488540/odcinek-5-wsluchani-w-niedzwiedzia. Nuria Selva, Tomasz Zwijacz-Kozica i Filip Zieba opowiadają o tym co i jak badamy, m.in. w projekcie GLOBE.

"Tym razem tańczący z naturą szukają śladów niedźwiedzi. Podczas wypraw w Tatry trzeba mieć oczy szeroko otwarte. Liczy się zadrapanie na drzewie, rozrzucone wśród kosówki kości, duża zwierzęce odchody na dzikiej polanie, włosy pozostawione na chropawym pniu, ale też wszelkie ślady wokół zakopiańskich śmietników i w otoczeniu schronisk. Na to wszystko pilnie baczą dr hab. Nuria Selva, badaczka niedźwiedzi i Filip Zięba, pracownik Tatrzańskiego Parku Narodowego. A przede wszystkim nieustannie śledzą każdy krok tatrzańskich niedźwiedzi przy pomocy anteny telemetrycznej. Gdy Tańczący z Naturą wyruszają z nimi w teren, przekonują się, że niedźwiedź często jest tuż tuż, nawet w środku dnia, choć go nie widać i nie słychać."

Serdecznie polecamy!

news15 Polowania na grubą zwierzynę zapewnia padlinożercom corocznie znaczącą ilość padliny, a co za tym idzie ma istotny wpływ na ekosystemy i populacje zwierząt. W Europie myśliwi porzucają w lasach około 100 mln ton tusz i resztek zwierząt każdego roku. W artykule dokonano przeglądu gatunków kręgowców spożywających padlinę (w tym resztki pozostawiane przez myśliwych) w różnych ekosystemach świata. Aż 79 gatunków korzysta z padliny pozostawianej przez ludzi, a 19% z nich to gatunki zagrożone w skali globalnej. Odnotowano, że na szczątkach zwierząt upolowanych przez ludzi żerowało aż piętnaście gatunków drapieżników, w tym niedźwiedzie brunatne. Spożycie i zużycie resztek zwierzęcych jest zdominowane przez wszystkożerców, jak m.in. niedźwiedzie, zwłaszcza w rejonach, gdzie sępy i wyspecjalizowane drapieżniki są rzadkie lub nieobecne. Żywiąc się padliną, padlinożercy wspierają kluczowe funkcje ekosystemów, takie jak przyspieszenie obiegu pierwiastków czy ograniczanie rozprzestrzeniania się choroby. Zauważono jednak, że w ekosystemach zdegradowanych i o niskiej różnorodności zespołów padlinożerców, usługi te mogą być zagrożone.

Więcej informacji:

Mateo-Tomas P., Olea P.P., Moleon M., Vicente J., Botella F., Selva N., Vinuela J., Sanchez-Zapata J.A. 2015. From regional to global patterns in vertebrate scavenger communities subsidized by big game hunting. Diversity and Distribution 21 (8): 913–924.

Znamy już wyniki szekcji zwłok Eryka. Sparaliżowane zwierzę zostało znalezione w Dolinie Jaworzynki. Niestety konieczne okazało się uśpienie niedźwiedzia. Sekcja zostałą przeprowadzona przez lekarzy weterynarii z Katedry Epizootiologii z Kliniką Ptaków i Zwierząt Egzotycznych Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu.

Badanie sekcyjne niedźwiedzia wykazało, że przyczyną porażenia kończyn było bardzo zaawansowane zapalenie obejmujące trzony kręgów i tarczki międzykręgowe na odcinku od 2 do 4 kręgu piersiowego. Charakter zmian (biorąc pod uwagę dobrą kondycję zwierzęcia, pusty przewód pokarmowy oraz zaawansowanie zmian skórnych okolicy zadu) wskazuje, że zaostrzenie procesu chorobowego nastąpiło 3 do 5 dni przed znalezieniem zwierzęcia. Stwierdzone zmiany anatomopatologiczne miały charakter nieodwracalny i doprowadziłyby do całkowitego porażenia wszystkich kończyn. Nie wykazano pasożytów przewodu pokarmowego ani wścieklizny.

Ponadto stwierdzono ślady po postrzale z obecnością pocisku w mięśniach szyi. Był to pocisk kulowy półpłaszczowy – najprawdopodobniej z broni myśliwskiej. Charakter zmian wskazuje, że do postrzału doszło kilka miesięcy temu (być może nawet wcześniej). Lokalizacja zmian nie wskazuje na związek postrzału ze zamianami zapalnymi w obrębie kręgosłupa. Lekarze przeprowadzający sekcję rekomendowali wykonanie dalszych badań balistycznych znalezionego pocisku.

Nie żyje Eryk, jeden z najstarszych tatrzańskich niedźwiedzi. Eryk był jednym z niedźwiedzi obserwowanych i badanych we wspólpracy z Tatrzańskim Parkiem Narodowym. W kwietniu 2014 Eryk został odłowiony, założono mu obrożę telemetryczną, dzięki czemu przez cały ostatnio rok zebraliśmy mnóstwo informacji o biologii, ekologii i zachowaniu tatrzańskich niedźwiedzi. Niestety, sparaliżowane zwierzę zostało znalezione rano, w środę 3 czerwca, w Dolinie Jaworzynki. By skrócić cierpienie zwierzęcia, po konsultacji z obecnymi na miejscu ekspertami z Tatrzańskiego Parku Narodowego i specjalistami z Wydziału Weterynarii Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, lekarz zdecydował o jego uśpieniu.

więcej informacji na stronie Tatrzańskiego Parku Narodowego: http://tpn.pl/nowosci/smierc-niedzwiedzia

Iwo, tatrzański niedźwiedź wędrowca, który 3 maja dotarł na Węgry, wczoraj przekroczył polsko-słowacką granicę i dotarł na Podkarpacie. W czasie swej wędrówki, którą rozpoczął w Tatrach przed trzema i pół tygodniami, pokonał 373 km.

Iwo, pięcioletni niedźwiedź zaobrożowany rok temu w polskich Tatrach, pod koniec kwietnia rozpoczął 114 kilometrową wędrówkę na południe. Tydzień później, 3 maja przekroczył słowacko-węgierską granicę. Obecność Iwa na Węgrzech wywołała sensację, bo niedźwiedzie nie występują tu stale i jedynie okazjonalnie zachodzą ze Słowacji. Iwo był prawdopodobnie pierwszym niedźwiedziem z obrożą GPS, jaki pojawił się na Węgrzech. Po kolejnym tygodniu spędzonym na Węgrzech, zawrócił na północ i 11 maja wrócił na Słowację. Następnie zmienił kierunek wędrówki na północno-wschodni i rozpoczął zdumiewającą wyprawę przez Słowację. Wczoraj wieczorem (19.05.2015), po pokonaniu prawie 190 km od momentu opuszczenia Węgier, dotarł do Polski, na Podkarpacie, w rejon sąsiadujący z Ukrainą.

Read More